Tulipani's Weblog

Zo dan, 4 weken zijn bliksemsnel voorbij gegaan; ons avontuur zit er alweer op. Gisterenochtend om 09:00 stonden we weer op Schiphol en gelukkig was het een graadje of 20 en niet zo bitter koud als we hadden verwacht.

De laatste paar dagen waren relaxed. Inderdaad vonden we op Gili Trawangan  (deel van Lombok, dus officieel ons vierde ‘eiland’ van de archipel) een bungalow vlak aan zee. Niet met vol zeezicht (da’s schier onmogelijk) maar wel met een ‘buiten-badkamer’! Douchen en plassen in de open lucht! En dus in de volle zon (maar niet ‘en plein public, want er stond een hoge muur eromheen). Helaas sta je deels wel met je blote voeten op gloeiend hete tegels te dansen. 

‘s Middags de laatste factor 20 op onze lijfjes gesmeerd en heerlijk in de blauwe zee rond gesparteld, ‘s avonds aan het strand gegeten en ons nogmaals verbaasd over de rust die ontstaat als er op zo’n eiland niet horden brommers rondknetteren (je kunt met een paardenkoetsje vervoerd worden). De volgende ochtend snorkels, maskers en zwemvliezen gehuurd en vervolgens met ons gezicht naar beneden weer rondgedobberd in de blauwe zee met zicht op het koraalrif en gegeten in een restaurant op het strand waar werkelijk de vloed onder je door stroomt. En toen was het alweer voorbij. Vrijdagochtend met de boot weer terug naar Bali en met een busje via de luchthaven naar Kuta/Legian. We hadden graag tot zaterdagmiddag op Gili willen blijven, maar gezien onze vlucht van 16:00 wilden we het risico niet lopen. En dat was maar beter ook, want die vrijdag waren we pas om half 6 op de luchthaven. Dan hadden we dus en enorme stress gehad – en de vlucht alsnog ruimschoots gemist.

Legian/Kuta was gezellig druk met overal restaurants, disco’s en heel veel kraampjes t-shirts en souvenirs. Zandvoort bij 30+ graden. Fantastische bungalow met geen ramen, een half-open badkamer gevonden in Legian, op een complex met durianbomen, kokospalmen, mangobomen etc en een enorm zwembad. Vrijdagavond een rondje gelopen (Legian en Kuta zijn twee wijken met rechte straten die overzichtelijk naast elkaar liggen, maar uiteindelijk groter blijken als je ze lopend perobeert te ontdekken), in de kroeg kennis gemaakt met wat lokaal ongedierte dat vanonder de zitkussen en vanachter de dunne wandjes te voorschijn kwam, zaterdagochtend even langs de kapper en over het strand voor de laatste zonnestralen en de laatste factor 15, stukje van de finale van de Aussie Football competitie (?) gezien op tv en vervolgens uren op luchthavens en in vliegmachines doorgebracht; van Bali naar Jakarta en via Dubai naar Schiphol. Inmiddels hebben we al onze smoezelige, klamme en stoffige t-shirts en shorts alweer gewassen; ligt er weer melk in de koelkast en ben ik alweer aan het werk. Mel mag woensdag pas weer.

De komende dagen zullen we foto’s en indrukken uitzoeken en verder laten inwerken. Kom daarna maar langs om ze te delen.

CU!

Zo lieden,

hier zijn we dan in Ubud, een schattig dorpje in een prachtige tropische omgeving. Dat houdt in.. palmbomen, rijstvelden, koffieplanten en bijna alles wat je thuis in je huiskamer ziet groeien en bloeien. en gekko’s, vleermuizen, katten en eenden. En natuurlijk de zon, die zorgt dat – als’ ie aan staat – het zweet binnen een paar minuten op je rug staat. Helaas was de zon de laatste  middag in Lovina ineens achter de wolken verdwenen en daar lagen we dan aan het zwembad met dikke druppels over ons heen. Jammer. Na een uurtje klaarde het wel weer op, maar toen was het natuurlijkalweer bijna donker.  Maandagochtend zijn we om 8 uur aan het ontbijt verschenen maar er was helaas na het feest met de gouverneur ineens niemand in de keuken om een broodje te roosteren of nasi te bakken dus toen ons busje kwam hadden we nog niet gegeten. Gelukkig wilde de chauffeur even wachten tot we daadwerkelijk ons welverdiende ontbijtjevoorgeschoteld kregen. Na een mooie rit langs munduk en die twee meren die we de dag ervoor hadden gemist vanwege de mistkwamen we tegen de lunch in ubud aan. Een hotelletrje was gelukkig snelo gevonden. Niet met het fabuleuze uitzicht – want die bleek vol – maar met een zwembad, een vijver en rijstvelden om de hoek. En een echt bad met semi-warm water. Hier heeft iedereen een auto maar niets om handen -’ taxi sir? transport? maybe tomorrow?’  maar wij willen alleen maar lekker ‘jalan jalan’ als in ‘lopen’. Want alles is dichtbij. We hebben een middagje doorgebracht in de overdekte markt (twee verdiepingen vol mini-stalletjes met spullen die blijkbaar heel veel mensen zouden willen hebben maar die helaas te weinig mensen kopen) en hebben een kaartje gekocht voor een dansvoorstelling in een naburig dorpje (breekt natuurlijk de aandrijfstang van ons busje). Vandaag door een apenbos gelopen – voorzien nvan 3 tempels en honderden makaken die niets liever willen dan alles opeten wat je in je tas hebt. Ik had dus al snel 2 apen op m’n schouders die lekker een banaantje zaten op te peuzelen. Daarna tussen de rijstvelden door gewandeld, geluncht met uitzicht op een vijver vol lotus-bloemen en een enorm woonhuis annex museum bezocht van een of andere Spaanse kunstenaar. Het leven is nog niet zo slecht, behalve dan dat werkelijk alles (behalve dit internet cafe) om half 10 de deuren wil sluiten.
Morgen gaan we er voor de verandering weer eens vroeg uit, we worden om half 7 opgehaald om naar de Gili eilanden te vertrekken. Daar hebben we een bungalow met (hopen we)  zeezicht. Daarn gaan we niets anders doen dan snorkelen en op het strand liggen. Dat moet lukken, want er schijnt verder echt geen mallemoer te zijn – behalve witte stranden, helderblauwe zee en riffen waar je diverse vissen en schildpadden kunt bewonderen. En daar houden we van!

Oh, iets dat ik al een paar keer ben vergeten..  we zijn vanuit Yogya ook nog naar de Prambanan tempels geweest. De dag na de Borobudur en de dag voordat we vertrokken naar Bali/Lovina waren we dus ook vroeg uit de veren.

Nu gaan we maar vast onze tassen inpakken – het is tenslotte al bijna 11 uur ‘s avonds.

Iedereen de groeten en tot snel.

Mel en Frank

Zo lieden, hier zitten we dan, in Lovina, niks te doen. En dat dreigt eindelijk te gaan lukken. Gisteren ging het een beetje mis. De eerste dag hebben we jullie op de hoogte gebracht van de laatste week op Java en zijn we een beetje aan het rondwandelen geweest en hebben we een paar uurtjes aan het zwembad gelegen, gister hebben we een brommer (125 cc) gehuurd om even naar de Singsing waterval (3 km verderop) en thermische baden in Banar (5 km verder) te gaan. De eerste was bijzonder omdat er daadwerkelijk alleen een serietje watervallen was met een klein poeltje eronder om in te badderen. Lekker water, lekker modderbadje erbij, hoge groene bomen.. lekkerr! Het geheel was moeilijk bereikbaar en daar probeerden een paar lokals een slaatje te slaan. Ze liepen met ons mee, lieten zien waar we onze voeten moesten neerzetten en pakten ons bij de arm als het echt lastig werd. Dat hielp wel. We hopen dat het stel van ‘meer dan middelbare leeftijd’ dat na ons naar boven kwam, ook de waterval gehaald heeft. Maar zoals dat gaat moest er op de terugweg nog even gepraat worden over wat wij zouden gaan betalen. We hadden onderling al afgesproken dat 20.000 RP (2 eu) meer dan genoeg zou zijn. Een stel dat direct achter ons liep dacht dat 1 eu mooi genoeg was voor dit leuke half uurtje, maar de jongens meldden dat het ‘normale tarief’ 10 eu pp (100.000 Rp) zou zijn. Dus niet! We wilden er nog wel 5 eu voor ons tweeën van maken, maar dat was het wel zo’n beetje. Toen kwam er een heel verhaal dat ze moetsen afdragen aan ‘ the company’ – die wij echt niet als zodanig hadden herkend in de garage met pool-tafel waar we onze brommer hadden gestald. Maar omdat het blijkbaar een principe kwestie voor ze was, wilden ze ons geld niet aannemen. Sterker nog, ze hebben het zelfs terug gegeven. Jammer dan. Uiteindelijk hebben we, net als die anderen, 20.000 ‘betaald’ voor het parkeren van onze brommer en zijn we weg gegaan.

De heetwaterbaden waren beter geoutilleerd. Lekker warm (groen) water in drie verschillende baden, verwarmd door vulkanische activiteit. Met een restaurant en een hele rij stalletjes met handdoeken, t-shirts en allerlei spul dat ze ons al weken proberen aan te smeren.Na de lunch zijn we op weg gegaan oms het rondje dicht te maken via Munduk, waar prachtig uitzicht over twee meren op ons zou liggen te wachten. Dat ging via de binnenweggetjes alwaar deels het asfalt weer compleet ontbrak. Uiteindelijk Munduk gevonden, bleek daar net een laaghangende wolk in de weg te hangen. Geen uitzicht dus, en meteen 10 graden minder warm. Daar wilden we niet blijven, dus zijn we fluks doorgereden via Singaraja naar Lovina. Ik dacht in het plaatsje voor Lovina even te stoppen – dan ben je er maar geweest – maar na een uurtje stevig dorrijden bleken we al bijna weer op de ferry naar Java te zitten, in het Nationaal Park Bali Barat. Daar hebben we een frisje gedronken op de Bali Tower, die midden in een bos staat met uitzicht op de zee, een eilandje en diverse vulkanen aan de ene kant, en bos en meerdere vulkanen aan de andere kant. Prachtig uitzicht, heerlijk om even met de bips van het zadel te zijn. Snel maar even de brommer-verhuur-meneer gebeld dat we een uurtje later terug zouden zijn. Op weg naar de uitgang van  het resort en dus naar de hoofdweg – kwamen we een Balinees hertje tegen, enkele felgekleurde Balinese kippen en hanen en een heuse Balinese mini-varaan. Mel houdt niet zo van reptielen, maar ook zij vondt het een heuse belevenis om dat beest (van een kleine meter ofzo) zomaar vorbij te zien rennen. De weg terug hadden we al eens afgelegd, nl vanaf de ferry, in een busje. En we wisten dat’t best een eindje zou zijn, dus Mel draaide het gas flink open en achtervolgde een touringcar. Die bus  reeden stevig door ( 80 per uur) en toeterde iedereen die kleiner was (alles dus)  mooi voor ons aan de kant. Na een benzinestop (er past maar 3 liter in de tank) waren we de bus natuurlijk kwijt en kwamen we midden in het gewone verkeer terecht, en in de snel invallende duisternis. Maar, half 8 waren we weer binnen, uitgeput maar voldaan. Even lekker gegeten met resp een Bintang en een witte wijn (jaja, van Bali!) en uiteindelijk uitgeput terug naar onze bungalow. Op het terras bleken alle deelnemers aan Sail Indonesia 2010 te zijn verzameld voor een afsluitend diner (de avond ervoor was er een Wayang poppenshow ter gelegenheid van Sail Indonesia en daar hebben we ‘t een ruim kwartier volgehouden) en als bonus was de gouverneur van Bali er ook. Vandaar dus al die politie, nette klederdracht en lichte paniek toen wij met onze brommer dwars door de afzettingen het terras van het hotel op wilden rijden..

Vandaag doen we echt niets hoor, behalve dan dat we om half 6 zijn opgestaan om met een bootje de zeet op te gaan om dolfijnen te achtervolgen – in gezelschap van zo’n 100 andere bootjes – en daarna een half uurtje lekker te snorkelen boven het lokale rif. Blauwe visjes, blauwe zeesterren, maanvissen van 20 cm, mini-haaitjes .. Prettig! Na het ontbijt in Mel de Spa in gedoken vor een paar rustgevende behandelingen en ik heb een taxi voor morgen naar Ubud geregeld en de was en verse Roepies opgehaald. Ook het huishoudelijke werk moet gebeuren! Maar straks doen we echt niks. De afgelopen dagen waren iets bewolkt en dan is het goed te doen voor mijn bleke benen. De zon staat nu inmiddels op ‘aan’ en dat wordt dus veel smeren (de factor 20 is gelukkig nog niet op) en onder de bomen blijven.

Houdoe!
Mel en Frank

Zo lieve vriendjes en vriendinnetjes,

we hebben inmiddels 1 uur meer afstand van jullie genomen – want Bali is een uur verder op de klok en dat was even schrikken gisterennacht toen we pas om 12 uur in Lovina aankwamen na een lange dag in de bus – maar het is hier fantastisch!
Maar terug naar die Borobudur.. het was even slikken om na een paar uurtjes slapen in het mooie Manohara resort om 4 uur op te moeten staan, maar gewapend met een zaklamp, fototoestel en 30 japanners wandelden we de uitgestorven Borobudur op voor het meemaken van de zonsopgang. En die kwam! Prachtig om de hele omgeving zo uit het duister en de mist te zien ontwaken. Prachtige foto’s gemaakt – waarvan een die zo op een poster kan. Daarna zijn we om 6uur nog even gaan liggen. Dat hadden we waarschijnlijk beter niet kunnen  doen,want we zijn de hele dag verrot geweest. Zijn om 9 uur nog even terug gegaan en hebben aan het eind van de ochtend de lokale bus gepakt, terug naarons buitenverblijf in Yogyakarta. Daar was het weer enorm heet. Ik heb er nog een batik-style zwembroek gekocht bij de lokale variant van de C&A, Mel heeft uiteindelijk niets meer kunnen vinden. ‘smiddags zijn we op weg gegaan naar de luchthaven voor een tripja naar Surabaya. Het palmenstrand hebben we niet gevonden, en ‘de meest schattige oude binnenstad ter wereld’ (quote uit Lonely Planet) ook niet. Wel kennisgemaakt met een tropische regenstortbui in China Town; Binnen 10 minuten stond er 15 centimeter water op straat. Vanochtend zagen we een foto uit Jakarta waar het blijkbaar nog veel harder heeft geregend. Surabaya hebben we dus maar snel achter ons gelaten en we zijn met de bus naar Probolingo gereden. Delaatste stop voor de Bromo vulkaan. Daar kwamen we toch weer in het stikdonker aan.De duisternis valt hier al vroeg in, zodra om 7 uur ‘s avonds de zon ondergaat is hetklaar met je uitzicht. Om 4 uur werden we vervolgens opgehald met een gammele Toyota jeep die ons in een ronkende colonne van gammele jeeps naar het uitzichtpunt bij de Bromo bracht. Daarna ging het hele spul naar de krater. We hebben ons door een ontevreden paard naar de trap laten brengen om vervolgens in een diep gat te kunnen turen alwaar zich een dikke wolk stoom met veel kabaal uit de aarde omhoogworstelt. Wederom een prachtige ochtend.

Toen ging het even in rap tempo. Terug naar het hotel, ontbijten, douchen en de tassen weer inpakken, busje naar de hoofdstraat beneden in Probolingo en dan op weg naar Bali. Dachten we. De bus-meneer had vergeten te melden dat die bus pas om 12 uur zou moeten komen. Ook hij en zijn vrienden werd een beetje nerveus toen inmiddels alle andere toeristen waren opgehaald naar andere bestemmingen en onze bus naar Lovina nog steeds niet vanuit Surabaya was gearriveerd. ‘Traffic’ was zijn beste engels, en ‘no problem’. Uitindelijk kwam dan om 1 uur de bus – die vervolgens nog 20 keer moest stoppen om meer mensen, waaronder twee setjes Hollanders, op te pikken en om een uurtje te lunchen.’10 minutes’ was daarbij de inschattingvan de bus-boy. Ook goed. Daar verscheen dan eindelijk de haven maar voor we de boot op konden hebben we nog weer een uur staan wachten. Waarop? Geen idee. De overtocht duurt 20 minuten + een half uur wachten voor we konden aanmeren. Daar hebben we met die hollanders een lokale bus gecharterd die ons in vliegende vaart naar Lovina bracht. Toen was het inmiddels middernacht, mede door het tijdsverschil. Hoeveel kilometer we nou daadwerkelijk hebben afgelegd is ons een klein raadsel maarhet heeft heel wat uren gekost. Ons Sea Breeze resort heeft een prachtige tuin met zwembad die grenst aan het strand. Het dorpje is overzichtelijk (klein) en heel aangenaam. De recessie heeft hier toegeslagen -en de bomaanslag van 2002 heeft daar een eerste aanzet toe gegeven. Je kunt hier van alles overnemen; hotels, resorts, landhuizen met een berg in de tuin.. Maar we kijken nog even verder, het is nl wel een eind fietsen vanaf de Witte kerk. Iedereen heeft natuurlijk alllerlei excursies in de aanbieding; dolfijnen spotten (start wel om 6u ‘s morgens, dus daar moeten we nog even niet aan denken), snorkelen in het paradijs, de brommer van z’n kleine broertje, de auto van de buurman, jurkjes, tassen, boeddabeelden.. ze verhuren en verkopen alles. Maar wij doen nog even helemaal niets! We gaan zo even lunchen op een dakterras en daarna lekker hangen op het strand of bij het zwembad. Even geen wekker zetten, even geen tas inpakken, even niks behalve een cocktail en een boekje. Met andere woorden.. het weekend is weer begonnen!

Iedereen nog een prettige dagen tot het volgende bericht!
Mel en Frank

Zo luitjes,
inmiddels zijn we een batik-tas en een set slippers rijker (en bijna de geldbuidel armer) en hebben we het regenachtige en snikhete Yogya verlaten voor een excursie naar een heus wereldwonder.. de Borobudur. De grootste Boeddistiese tempel ter wereld en zo’n 1000 jaar ouder dan wij samen. Het is hier tropisch warm, het heeft al geregend en het zit vol met enge beestjes die gelukkig niet levensbedreigend blijken. Hoewel we het net wel even warm kregen toen er een zwart beest ter grootte van een sinaasappel op ons af kwam fladderen. Gelukkig bleef de vliegende neushoorn (ofzo) steken in de spaarlamp om daarna verdwaasd het hazenpad te kiezen. Geen bedreiging voor onze missie dus. Inmiddels hebben we al heel wat exotische flora en fauna gezien, vleermuizen (nu net bij de receptie, gister in het theater en op Sumatra in een heuse bat-cave), gekko’s (overal aan de muren en op de plafonds), kakkerlakken zo groot als muizen, ratten zo groot als katten en poezen zonder staart. En muggen. Al zien we meestal alleen het resultaat van hun bezoek. Enfin, de Borobudur dus. We bivakkeren in het hyper de sjieke Manohara resort, op het terrein en aan de voet van de tempel. Net even een nacht-foto gemaakt die je alleen kunt maken als je hier bent. Ter bewijs. Zijn vanmiddag al even naar boven geweest. Indrukwekkend en erg druk. Morgenochtend (plaatselijke tijd 04:20) staan wij met onze vervelde neuzen voor de poort om de zonsopgang en daarmee het rustigste moment – en dus het mooiste moment – mee te maken.

Later vertrekken we terug naar ons paleisje in yogya om overmorgen weer zo heidens vroeg op te staan voor een bezoek aan de tempels van Prambahan. Daarna vliegen we naar Surabaya (‘met je palmenstrand’ zoals Anneke Gronloh ooit al zong). Dat wordt een tussenstop op weg naar de Bromo vulkaan. Daarna wordt het party-time op Bali. En cultuur snuiven natuurlijk, we zijn er nu toch.
Anyway, iedereen een prettige werkweek. Wij gaan nog even naar het zwembad

Doei!
Mel en Frank

Na een paar dagen Puncak Pass (zwoel regenwoud met theeplantages, een rit met een echt paard!, tropische regenwolken en een safaripark maar geen wijn)  zijn we (4 uur) met de lokale bus (deur wagenwijd open, om de 50 meter stoppen en roepen, meer mensen dan stoelen, ..) en een trein (tripje van 10 uur en 1,5 uur vertraagd, meer mensen dan stoelen, slapende types onder de banken en op kranten in het gangpad..) aangeland in Yogyakarta. Goeie sfeer maar bloedverziekend heet en verschroeiend. Eigenlijk moet ik m’n pet op want in Jakarta heb ik weer eens m’n koppie laten kortwieken met de electrische schaar .. en die zon verbrand m’n kruintje. Mel heeft in Jakarta al d’r nagels laten lakken – door dezelfde kapster die Frank heeft bewerkt – maar inmiddels is de nagellak weer van d’r vingers af. D’r tenen zijn nog versierd. Hier is het een gezellig boel van fietstaxis, paardentrams en veel motorbrommers. Volgens een lokal wonen hier 6 miljoen mensen en zijn er 8 miljoen brommers! Wat een hoop geknetter om ons heen – en dan niet van de kroepoek. De regen tikt nu gezellig op het golfplaten dak, gelukkig hebben we slippers aan. Al onze kleren zijn in de was, want binnen een paar tellen staat het zweet waar geen licht komt. Morgen vertrekken we naar een van de hoogtepunten van deze trip; de Borobudur! En we slapen majestueus, met een bad en uitzicht op de tempel (tenminste dat zegt ‘het boek’ maar dat blijkt al eerder onjuist te zijn geweest. Zo direct gaan we naar een traditionele dans kijken en dan naar bed – want de reis van gisteren was zeer vermoeiend. Dus nog eventjes ‘ hey mister, you ok’ (het woord voor ‘mevrouw’ hebben ze nog niet geleerd) .

Zo, daar zitten we dan weer. Buikjes rond van de mie en nasi, benen moe van het lopen en voetjes vies van de blubber. Gister en vandaag hebben we deels besteed aan het zoeken van een hotel aan de Puncak pass. Iedereen deed daar nogal moeilijk over, omdat het halve land vanwege de Idul Firti daar zou bivakkeren, maar het viel uiteindelijk gelukkig mee – in ons voordeel dan. Hebben vanochtend een lokale simkaart gekocht en twee van die hotels gebeld en die hadden allebei nog wel een mooi zolderkamertje voor ons vrij. Met uitzicht op de heuvels natuurlijk, want voor minder doen we het niet. Emailen werkte bij die hotels teouwens allemaal niet, dus werden we wel een beetje nerveus – ook omdat blijkbaar echt het halve land daar vakantie aan het vieren is. Alle hotels in Bandung schijnen stampvol te zitten en dat is in tijden niet voor gekomen. Het was zelfs op het nieuws. Niet dat we dat kunnen verstaan natuurlijk, veel verder dan ‘dua nasi’ en ‘ terimah kasi’ (dank u wel) komen we niet echt.

Gisteren hebben we onze hotel-zoektocht onderbroken voor een  fraaie wandeling naar een leuk marktje (‘flea-market’) en daarna naar enorme shopping-malls. Hoe de locals hun spullen bij elkaar vinden in die chaos is ons nog steeds een raadsel. Verdieping na verdieping kleine stalletjes met meuk en meer meuk glimmende speelgoedjes en rare kleding. Afijn, het zal wel in hun smaak vallen.

Vandaag zijn we maar eens richting de oude haven getrokken. Met de trein. In die trein waren we natuurlijk een bezienswaardigheid, maar we hebben onze ogen uit gekeken. De ene kreupele na de andere komt voorbij, afgewisseld door mensen met eten, t-shirts, telefoonhoesjes etc in karrtjes, emmers en wat al niet meer. Lekker rondgewandeld in het oude Batavia – langs ingestortte oude gebouwen, krottenwijken en afval – naar de haven en uiteindelijk met de taxi naar een mega-supermarkt om even in de airco onze dagelijkse boodschappen te kunnen doen.

Nu zijn we klaar voor ons avontuur aan de Puncak Pass. Theeplantages, vulkanen (die niet meer roken gelukkig) en andere mooie dingen. Hopenlijk schenken ze er een acceptabel glaasje witte wijn, want Mel heeft al 2 weken alleen maar Sprite kunnen drinken. Wijn hebben ze nog nooit van gehoord. ja, 1 keer – maar dat hadden we 3 uur daarvoor al moeten bestellen. Dat wisten wij natuurlijk niet.

Selamat malam dan maar!
Mel en Frank

Oh, toch nog iets  in het kader van ‘knetterende kroepoek’: we kregen net kroepoek met gekleurde randjes! Hoe gaaf is dat!

Zo lieve beeldbuisvriendjes en vriendinnetjes, het is maandag. Voor de meesten het begin van een nieuwe week, voor ons ook het begin van de tweede. We waren even van de radar (internet? is broken/ internet? is closed/internet? no have) maar we hebben ondertussen al een aantal van de mooiste herinneringen bijeen ge’roepie-roepie’t!

Om terug te gaan naar het begin; vorige week maandag stonden we heidens vroeg op Schiphol voor ons vertrek. Afgaand op de tijd op onze telefoon en het opvouwwekkertje (we hebben geen horloge) kwamen we zo’n 24 Nederlandse uren aan in Brastagi/Berastagi. Daar bij die vulkaan? Ja, daar bij die vulkaan. Die bleek inderdaad de avond tevoren nog een enorme klapper gemaakt te hebben maar daar was niets van te merken. Berastagi blijkt gelukkig ver genoeg weg te liggen. We hadden een bungalow met uitzicht op het mogelijke spektakel maar wij zagen geen bijzondere activiteit. Wel wonen er ineens duizenden mensen extra in de stad, onder zeiltjes en rond oude gebouwen. Op de luchthaven van Medan hadden we inmiddels kennis gemaakt met Dibi, onze chaufeur voor deze week. Hij heeft ons de volgende dag rondgereden in de stad en naar het Toba meer gebracht. In dat meer ligt een (schier-) eiland Samosir en daar zijn we op een gehuurde brommer (120 cc) omheen gereden. Aan de ene kant van het eiland, daar waar de toeristen wonen, is de weg best prima, zeker met het zonnetje erop (en ja, we waren een beetje vergeten te smeren.. ). Aan de andere zijde, waar de locals hard aan het werk zijn in uitgestrekte rijstsawa’s en andere planterijen, wordt het asfalt zoals we dat het meerendeel van de tijd zien; stuk of weg. ‘Stuk’ betekent ‘kleine tot grote gaten met harde stukken eromheen’; ‘weg’ betekent ‘modder of losse steentjes’. En als je dan ook nog 10% moet stijgen is het ineens echt een soort safari! Mel had de smaak aardig te pakken, we hebben regelmatig het stuur aan elkaar over gedragen en we waren net op tijd binnen. Op tijd? Ja, want aan het eind van de middag werd ineens weer duidelijk waarom ze het ‘tropisch regenwoud’ noemen; als het regent, regent het heel erg hard en lang! Natuurlijk heeft het eigenlijke ‘woud’ inmiddels plaats gemaakt voor hetzij niets, hetzij enorme hoeveelheden gecultiveerde bossen met rubber, meranti en diverse andere soorten exploiteerbare boomsoorten, maar de regen is gebleven.

Het eind van de Ramadan is inmiddels geweest (op Samosir merk je daar niks van) en daarom begeeft iedereen zich met de hele familie massaal ‘naar buiten’. Zo wordt een toch al populaire bestemming als Bukit Lawang nog drukker. Wat ze dan doen? Eerst in de brandende zon in de file staan en vervolgens met hun kleren aan in de rivier liggen. File zeg je? Ja, zekers! Er is hier slechts her en der iets wat lijkt op een snelweg – dus met meerdere, gescheiden rijbanen – en vanuit Medan kun je dus alleen maar ‘kiezen’ voor een weg met twee rijstroken. Dat was richting het Toba meer net zo. Indonesie is een mobiel land. Iedereen heeft een telefoon en probeert die oz vaak mogelijk te gebruiken. Dus ook op de brommer of scooter. Want blijkbaar hebben heel veel mensen genoeg kunnen sparen of lenen om zo’n knetterend apparaat van 100 cc te kunnen rijden. De wegen zijn er van vergeven. En omdat zo’n ding niet zoveel ruimte in neemt, proberen de berijders om bij het inhalen de weg volledig te gebruiken; ze zwermen van links naar rechts, ook op de tegemoetkomende rijbaan en over de ‘vluchtstrook’.

Anyway, wij hebben het zonder kleerscheuren doorstaan en zijn veilig in Bukit LAwang aan gekomen. Dat ligt tegen de jungle aan. En wat wonen er in de jungle? Juist; apen! Dus hebben we een dagje rond gesjokt om oerang oetangs te spotten. We zijn er 4 tegen gekomen. Een mannetje en drie wijfjes, alledrie met zo’n schattig klein oetangetje-met-piekhaar-en-grote-ogen op hun rug. Verder kwamen we gibbons, makaken en de wereldberoemde John Lipp(?) monkey tegen. Erg gaaf. We hebben ons tochtje afgesloten met een stukje raften in een grote binnenband. Super!

Nu zitten we inmiddels in Jakarta. De komende dagen trekken we door de stad en daarna verder richting de tuinen van Bogor en de theeplantages rondom de Puncak pas.

Iedereen de groeten!
Mel en Frank

Hoewel, vandaag nog gewerkt (Mel kwam vanochtend uit de nachtdienst), met een schuin oog de Sinabung vulkaan opnieuw zien uitbarsten (en semi-(on)rustgevend commentaar gelezen op Trouw.nl: De vrees bestaat dat de huidige activiteit in de komende weken kan leiden tot een zeer krachtige uitbarsting, hoewel het evenzeer mogelijk is dat de berg wat stoom afblaast en daarna weer in slaap valt), toch nog even een telefoontje gepleegd naar de organisator van onze eerste week. Bang voor wat stoom? Nee hoor, maar we slapen de eerste nacht in Brastagi, en dat ligt inderdaad aan de voet van dat rokende kreng. En als die dorpjes ontruimd zijn, dan is er niemand die kroepoek kan bakken  

Morgen de tassen vullen met korte broeken en wat shirts (en slippers! en zonnebrand! en Deet! en malariapillen! …), de kasten omkeren om iets belangrijks te vinden en in blinde paniek naar het Kruidvat rennen om dat ene belangrijke ding alsnog te gaan kopen (met het voornemen om het altijd netjes op te bergen op de plek waar je het zou verwachten), nog wat familiebezoek, hapje drankje, zondag een hele dag met De Familie De Leeuw op stap en hopenlijk vroeg naar bed.. want uiteindelijk moeten we dan toch nog heel bijtijds op Schiphol zijn.

Maar de vakantie is vandaag begonnen!! Selamat vakantie!